Τρίτη 8 Φεβρουαρίου 2011


Δεν έχω βιβλιάρια
Ούτε τίποτα παλιό
ούτε μαμά
ούτε μένω στον Χολαργο
ούτε εδώ που μένω τώρα
Δε μένω πουθενά, κινούμαι συνεχώς
...
Άιντε να μεγαλωσουμε τα παιδιά
Χρειάζομαι λίγο τις θηλές σου
και ύστερα φεύγεις
να μεγαλώσουν κι αυτά
ευτυχισμένα σαν κι εμάς
και να μετακομίζουν
και να νομίζουν
πως τα ναυάγια
και η σκουριά
ίσως και οι μετακομίσεις
φέρνουν αλλαγές
...
Θα κοιμάμαι στο ίδιο κρεβάτι
Θα βλέπω την ίδια τηλεόραση
Θα φοράω τα ίδια ρούχα
Θα τυλίγω το λαιμό μου
με τα ίδια σεντόνια
Θα μυρίζω τις ίδιες βρόμικες μαξιλαροθήκες
Θα κάνω τις ίδιες σκέψεις
Θα καπνίζω τα ίδια τσιγάρα πριν κοιμηθώ
Θα γράφω τα ίδια ποιήματα
Κι όμως μετακομίζω
Τι αστείο!

Ένας εργατης κρατιέται απ'το φωτιστικό για να μην πέσει.
-Κύριε! Σας παρακαλώ! Αυτό αξίζει πιο πολύ απ' την ζωή σας!



άλλος για την λακούβα μου?

Θεωρώ το μυαλό του ανθρώπου ως το δυνατότερο όπλο και το γοητευτικότερο χαρακτηριστικό του. Και απορώ,εύλογα... Πώς σκατά θα ζήσω σε αυτήν την χώρα που την απαρτίζουν κατά κόρον Χαζοί?? Δεν τους μπορώ τους Χαζούς!! Θα ανοίξω μια λακούβα να τους χώσω όλους μέσα! Αυτή η χώρα έχει ταλέντο στο να παράγει Χαζούς!Αν γινόταν γκάλοπ..θα είχαμε την πρωτιά!Κι εμείς, οι "νέοι", θα διαιωνίσουμε αυτήν την πρωτιά με την σειρά μας.Γιατί είμαστε έρμαια ενος συστήματος Χαζού που δεν έχει μέση κι άκρη.Ξήλωμα θέλει όλο.. Χαζοί από μωρά στην κούνια!Ντάξει..μην είμαι υπερβολική..υπάρχουν και έξυπνοι.Οι οποίοι κάνουν τους Χαζούς για να επιζήσουν!! Θύματα όλοι μιας χώρας που ανακάλυψε την Φιλοσοφία...Ξεχνώντας βέβαια πως οι αρχαίοι μας, σκότωναν προκειμένου να προστατέψουν την φιλοσοφία τους!Ας μην μιλήσω για πολιτισμό.Πώς έχουμε καταντήσει να δεχόμαστε χωρίς γκρίνιες να κάνουμε αγγλικά (μέσο πρόσληψης στο δημόσιο) από τα 9 μας ενώ όταν είναι να μάθουμε κάποιο μουσικό όργανο(μέσο εκτόνωσης,αύξησης της μουσικής ευφυίας,διαφορετικότητας,πολιτισμού) να τα παρατάμε στα 4 χρόνια το πολύ,δεν ξέρω!Στο Βερολίνο, στις πιατσες των ταξί έβλεπα τους οδηγούς που περίμεναν μέσα στο αμάξι τους διαβάζοντας βιβλία.Κι εμείς..οι "φιλόσοφοι" τρώμε πιτόγυρους, μαλώνουμε και βριζόμαστε με τις κοιλιές και τα βρακιά απ'έξω ενώ συγχρόνως, σφυρίζουμε λάγνα στο τραβέλι που κατέβηκε να πάρει ψωμί από τον φούρνο.Αηδίασα με τους Χαζούς!
Σε προσωπικό επίπεδο τώρα, είναι 2 τα είδη.Είναι αυτοί που κάνουν μπαμ και το γράφει η μόνιμα Χαζή έκφρασή τους και οι άλλοι οι μουλωχτοί! Τους πρώτους ντάξει, δεν τους φοβάμαι..τί μου φταίνε?..τους βαριέμαι.Δηλαδή και πάλι, δεν τους μπορώ. Τους δεύτερους όμως, αυτές τις νυφίτσες..αυτά τα κουνάβια..δεν ξέρω τί να τα κάνω!Θα τους ρίξω μέσα στην λακούβα!Χειρότεροι δεν υπάρχουν γιατί δεν τους παίρνεις χαμπάρι από την αρχή.Εκδηλώνονται μετά, τα ύπουλα κακά γουρούνια (Θυμήθηκα τον Ρούνι-Ρούνι το ύπουλο κακό γουρούνι-παραμυθι)..και τρως μετά εσύ μια και ΜΠΑΜ,πάρ'την κάτω!

αχ,μα τί κάθομαι και λέω?? είμαι ήδη σε μια λακούβα! τελικά,ναι... Εγώ είμαι η ΧΑΖΗ

Tell me what to do when everything is changing and i'm changing too.
Tell me what to do when everything is changing.
Tell me what to do when you can step on the same river twice.
Tell me what to do when everything is changing.
How to be true when you can step on the same river twice?
How to be true when everyone is faking??
Can you be you?
The captain of your ship,
The master of your mind,
the leader of your soul?
Then you need them no more...
I push my idol on the mirror
Breaking glasses,
screaming offbeat
playing tricks to my own mind..
There must be something, somewhere, maybe somebody
who knows a way to plant a flower in the dessert where the rain forgets to go.........................



Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2011

<...κι είδα στα μάτια σου που αντιφέγγιζε ο πόνος, και ήτανε ο ίδιος πόνος, ο πόνος του πατέρα μου και της μάνας μου, και του παππού μου και της γιαγιάς μου, και του θείου μου και της θείας μου, τον είδα, σου λέω, να κουρνιάζει στα μάτια σου, και τον ήξερα, τον ήξερα καλά, γιατί απ' αυτόν γεννήθηκα κι εγώ, αυτόν ήπια απ' το βυζί της μάνας μου, μ'αυτόν κοιμήθηκα τις νύχτες, απ'αυτόν τρέχω τώρα να γλιτώσω.
Και μη μου λες από πού κι ως πού "αγαπημένη" κι ότι τάχα ούτε που γνωριζόμαστε κι ότι θέλει το χρόνο του το πράγμα γιατί, από μέρες τώρα, πάει χρόνια, δηλαδή αιώνες, ίδιος ο καημός, μία η στεναχώρια, ένας ο πόνος και κάθε νύχτα σμίγουμε οι δυο μας και γεννοβολάμε πεθαμένες ελπίδες...>

Καλά μόνο να βρεις
Χ.Π.
Η φωτογραφία από το έργο Sorrow του Vincent Van Gogh

Σάββατο 5 Φεβρουαρίου 2011

σκουλικακια ενω8ειτε!

σκατα και αποσκατα...χαλια...2 μετρα κατω απτα σκατα...εκει που σε γαργαλανε οι αρουραιοι... εκει που κατι σκουλικακια κοκκινοκαφε με ριγες ερμαφροδιτα και τυφλα πανε να σε φανε ενω εισαι ζωντανος.. ζωντανος! που λεει ο λογος παντα.. γιατι απο ζωντανια και δραματικοτητα (οπως οριζεται θεατρικως) κανενας παλι ο λογος... ο πουστης λογος... λογο δεν εχει και λογο βρισκει να υπαρ3ει... επαναληψη, κυκλος, φαυλος συνηθως.. και δε ολα βαλμενα και τοποθετημενα και γραμμενα και ζωγραφισμενα και σκιαγραφημενα και ειπωμενα πανω σε μια σπειρα! μια σπειρα τοση δα, οση ο αντιχειρας μου (που οταν του ζωγραφιζω με μαρκαδορακι ματακια μυτη και χειλακια ειναι α3ιαγαπητος!)..ολα εκει πανω χιλιοτραγουδησμενα.. κι εγω με ενα πιανο διαβρωμενο, σκουριασμενο,σπασμενο.. προσπαθω να ανοι3ω την παλαμη μου, να φτασω τα παλια μεγαλεια του ντο την ανεβασμενη ρε και ποτε ποτε μετα απο ωρες πολλες μι! και δεν τεντωνει... μονο βρισκεται σε καμψη.. οπως και η πλατη μου.. αχ που ποναει αλλα πως να κατσω? πως να σηκωσω αναστημα?! με το ζορι... "εδω κατω" ειναι καλυτερα,κρυφα... δε με βλεπουν και πολλοι... δε σκυβουν να κοιτα3ουν... συναντω τα φιλαρακια μου... αλλοι λουζερς του κλαμπ! καποτε στη δικη μου τριτη λυκειου μου ελεγε μια φιλικη φωνη "ειναι ωραιο να χεις παρεα στον πατο! τουλαχιστον ολοι μαζι δε γραψαμε καλα!" και γελουσαμε... τι ωραιο το γελιο εκεινες τις τελευταιες μερες της "φυλακης"..
ε3αψη μας χαρακτηριζε.. το αισθημα της απολυτης ελευθεριας (και καλα) εφτανε και δεν κρατιομασταν..  αλλα ποσο λιγο μπορει να κρατησε! μια μερα-2 το πολυ... ισα που βγηκαν οι βαθμοι... και ερμαια κατευθειαν σε νεους κυκλικους πονους. σε νεες φυλακες. που να 3ερα...
που να 3ερα....
μεγαλωσα και μυαλο δεν εβαλα σταλια.. και φανταστηκα πολλες φορες τη χαρα της γνωσης! Παντα τη φανταζομουν σαν ενα δυνατο πρασινο..πρασινο του δεντρου ή του ωκεανου.δεν ειχα προβλημα...και συνδυαζοταν με εναν ηλιο, ηλιατορα! αχ κιτρινοκοκκινος... του δειλινου... η χαρα της μερας που μολις περασε η μελαγχολια πως δε θα επιστρεψει ποτε 3ανα.. η ικανοποιηση της τυχης να τη ζησεις να τη μοιραστεις ΝΑ ΤΗ ΜΑΘΕΙΣ...
να μα8εις την αλη8εια σου...

ενας φιλος (δεν το 3ερει πως με εχει βοη8ησει τοσες φορες) λεει :
<<I am puzzled as the newborn child
    I am troubled at the tide:
    Should I stand amid the breakers?
    Should I lie with death my bride?
    Hear me sing, 'swim to me, swim to me, let me enfold you
    Here I am, here I am, waiting to hold you'>>


καληνυχτα, φιλοι λουζερς . -

Let me choose the end of the last scene

Τώρα δίπλα μου σωπαίνεις.
Πίνεις μια γουλιά καφέ.
-Κακή συνηθεια να ξεχνάς, μου λες.
-Κακή συνήθεια και να θυμάσαι..

..μα ό,τι μας δένει στα παλιά
είναι οι κακές συνήθειες.
i cried in silence this rainy night.
relieve me from your thoughts
give me some reasons to be able to feel
Είναι αργά γι' αλήθειες.

End of the scene that lasted 8 years.
3...2...1...
Lights off! Eyes off!

Κι οταν τα ανοιξω θέλω να πάω εκεί, στην φωτογραφία...
Εκεί που δεν υπάρχει ο χρόνος
Εκεί που ο ήλιος ειναι πάντα ωραίος ακόμη κι όταν δεν φαίνεται.
Εκεί που "φεύγω" απο μικρή.

αυτό για την αγκαλιά μου

http://www.youtube.com/watch?v=7y7CKso-F38


YOUR EYES

your eyes have something to say

they try to take me away
your eyes they give you away
your sorrow your lust
your secrets your past
your eyes have something to say
they try to carry me away

two circles one for heaven one for hell
and i dont know in which i fell

your eyes black holes in the night
i fall trying to reach the light
your eyes have something to say
they try to carry me away


Παρασκευή 4 Φεβρουαρίου 2011

Αχταρμας και Πασπαρτου

<<Το δικο σου βαρος πουπουλο..Τα δικα σου βαρη ερχονται να αντισταθμισουν τα δικα μου τα ασηκωτα και ανειπωτα.. Για σενα 8α γραψω αποψε. Για τα δικα σου βουβα "ποναω,αγκαλιασε με".>>

Δεν μπορω να γραψω μονο για σενα. Σας σκεφτομαι ολους. Παλιους, 8εοπαλιους, προπολεμικους, τωρινους, χειμερινους, εορταστικους, καλοκαιρινους, περιστασιακους, αλη8ινους, παιχνιδιαρικους, σοβαρους, καινουριους, ανεφικτους, πα8ιασμενους, 3ενερωτους , μελλοντικους και ονειρεμενους εραστες.. Τα φαντασματα των ανα3ιων εραστων..
Κι ομως, τους ερωτευτηκα ολους και τις ποθησα ολες τους..

Δε θα γραψω.. με κερδισαν.. θα τους κρατησω στη σκεψη μου.. στο χαος μου γιατι στην τα3η δε ζησανε ποτε τους.. τοσες σκεψεις και τοση ωρα σκεψεων χαμενες και αφιερωμενη στην εσωστρεφεια,αντιστοιχα.. Καληνυχτα σας, Μορφες..

http://www.youtube.com/watch?v=NnzIrRykilA

Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου 2011

killing my time

when i was just a little girl
i asked my mother what will I be
will I be pretty,will I be rich?
here's what she said to me:
Que sera sera
whatever will be, will be
The future's not ours to see
Que sera sera